Aedesnet Communities

Forumbericht

Hoe vervangen corporaties het verzorgingsstaat-paradigma?

• 25-1-2012 18:42

  Leon Bobbe

  directeur-bestuurder,  Dudok Wonen,  HILVERSUM

  Top 25 Gebruiker

  De verzorgingsstaat geldt voor veel corporaties als het startpunt van het denken. ‘U bent kwetsbaar maar geen zorgen, wij zorgen wel voor u’, klinkt dan al snel het adagium. Niets op tegen natuurlijk, maar volstaat dit naar de toekomst? Vraagt de visie en missie van deze corporaties om vernieuwing?

  In de zoektocht naar een eigentijdse invulling van onze missie, hebben wij de contacten met andere (maatschappelijke) organisaties geïntensiveerd. Samen met hen zoeken we naar een invulling van het in onze visie zo centraal staande begrip ‘eigen kracht’. In het kader van de Wmo wordt daar door gemeenten en zorg- en welzijnsinstelling ook hard over nagedacht. In een overleg trof ik een WMO-gespreksnotitie aan met de volgende tekst:

  ‘Om het zelforganiserend vermogen van mensen te versterken moeten overheid en maatschappelijke organisaties op een andere wijze invulling geven aan beleid, instrumenten en de wijze waarop zij samenwerken. Het gaat om:

  1. eigen kracht (talenten, competenties, sterke kanten op individueel niveau),
  2. kracht van de omgeving (familie, vrienden, buurt, informele, netwerken), en
  3. maatwerk in ondersteuning.

  Het is de omkering van ‘zorgen voor’ naar ‘zorgen dat’. Hulpverleners lossen problemen voor mensen niet op, ze reiken oplossingen aan en ondersteunen tijdelijk waar dat nodig is.’

  Uit dit citaat blijkt dat ook in het Wmo-debat nadrukkelijk gestreefd wordt naar zelfredzaamheid van mensen. Als daarvoor ondersteuning nodig is, zegt de notitie, moet dat in principe tijdelijk zijn. Dit idee heeft men ook in een hulpverleningsschema vastgelegd:

  

  Volgens mij zijn corporaties ook hulpverleners. Zij ondersteunen mensen in het betaalbaar kunnen wonen. Maar principes van zelfredzaamheid en tijdelijkheid vind je weinig terug in de visie en missie van corporaties.

  Dudok Wonen beweegt wel deze kant op maar is daarin ook nog zoekend. Toch is het niet alleen voor Dudok Wonen maar voor de hele sector van belang om opnieuw te bepalen waarvoor de corporatie op aarde is. Of anders gezegd, hoe kunnen corporaties het verzorgingsstaat-paradigma vervangen door een eigentijdser paradigma. We kunnen daarbij zeker leren van andere sectoren. Maar ik ben ook benieuwd hoe deze zoektocht bij andere corporaties verloopt. Wellicht kunnen we elkaar daarin inspireren?

   

   

  Om Leon Bobbe bij Dudok Wonen te volgen op Twitter klik hier of kijk hier naar zijn eerdere bijdragen op corporatieforum

   

  Gerelateerde trefwoorden: Leon Bobbe
  • Waardering van dit bericht 
  Reageer

• Reacties

• 30-1-2012 23:21

  Har Wijsman

  ,  , 

  Top 200 Gebruiker

  Al lang is het adagium van de overheid gericht op dereguleren van taken (afbraak) van de verzorgingsstaat of wat er nog van over is. Dit heeft zijn (pijnlijke) weerklank op de samenleving en semi- publieke sector en lokale bestuurlijke organisaties. De overheid gooid gemakshalve alle verantwoordelijkheid over de muur. Natuurlijk is er niets mis met de gedachte om zo veel mogelijk de eigen broek op te houden. Het tempo waarin dit op de sameleving wordt afgewendeld is een geheel ander verhaal.  Onder andere heeft dit directe gevolgen op het sociale klimaat van de samenleving.  Daar komt bij dat de de druk van de huidige crisis een steeds grotere druk legt op de sociaal zwakkere aan de onderzijde van het loongebouw. De veroorzakers van deze crisis gaan vrijuit  (o.a Amerikaanse Financiele sector ,Banken , Beurshandelaren , Foute beleggers en beleggingsfondsen , Vastgoed Handel. De rekening ,een tsunami aan financieel onheil wordt over het goevolk in de EU uitgestort. Daarnaast de mythe van die zelfde overheid over het scheefwonen . Waarin na een onderzoek van van Vrom hooguit een percentage van rond de 4% is geconstateerd. Opnieuw krijgt de huursector door de overheid hier de zwarte piet toegespeeld. Met dit rookgordijn wordt de echte oorzaak van een stagnerende woningmarkt gemaskeerd. Rookgordijnen die verhullen dat in deze tijden van crisis en bezuinigingen, de villasubsidie onaangetast blijfd en de huurders moeten bloeden. Deze mensen met een bescheiden middeninkomens hebben geen recht op huurtoeslag en recht op hypotheekrenteaftrek. Het werkelijke probleem is een schrijnend tekort aan betaalbare woningen. De minister kan een belangrijke rol spelen,om te beginnen door te stoppen met het geld weg te halen bij de corporaties,en te zorgen dat corporaties juist over voldoende vermogen beschikken om betaalbare woningen voor iedereen te bouwen. Dit is het paradigma van de sterkste schouders en niet het afwentelen op de zwakste groepen (de huursector) in de samenleving.
• 1-2-2012 10:03

  Rudy de Jong

  vice voorzitter,  CECODHAS Office, Housing Europe Centre,  BRUXELLES

  Top 75 Gebruiker

  Corporaties waren één van de kinderen van de verzorgingsstaat, naast de zorg, de AOW, de WW, de bijstand, enzovoorts. Door het terugtrekken van de overheid zijn corporaties een soort "wezen" van de verzorgingsstaat geworden.

  De klassieke verzorgingsstaat heeft grote verdiensten gehad en heeft dat nog steeds. Als mensen zekerheid wordt geboden, komen ze vaak verder in het leven. Een belangrijk punt van kritiek is dat het mensen te afhankelijk maakt en hen te weinig motiveert om zichzelf te redden. Vaak wordt hier een economische dimensie aan toegevoegd, maar het is zeer de vraag of die bij nader onderzoek standhoudt. Verzorgingsstaten behoorden en behoren tot de rijkste en de gelukkigste landen van de wereld. 

  Een ander verwijt is dat de verzorgingsstaat te paternalistisch zou zijn en teveel voorschrijft wat goed is voor mensen. In plaats van een helpende hand moeten sommige mensen een schop onder de kont krijgen. Maar eigenlijk is dat nog steeds even paternalistisch. We weten nog steeds wat goed is voor mensen, maar nu vinden we iets anders goed dan een tijd geleden.

  De belangrijkste verklaring voor de afbouw van de verzorgingsstaat is naar mijn idee een verharding van de samenleving onder druk van globalisering. Klassieke (opgelegde) solidariteit past slecht in die ontwikkeling. Het wordt meer ieder voor zich en eigen volk eerst; een trend die al enkele decennia gaande is. Maar het is goed mogelijk dat deze trend onder invloed van de financiële crisis over haar hoogtepunt heen is. Als de crisis één ding heeft duidelijk gemaakt is het dat "zelfredzaamheid" voor onze zwakke medemens misschien goed is, maar dat de zelfredzaamheid van onze "sterke" broeders toch wel een onsje minder had gemogen. Dat geldt zeker ook voor onze sector.

  De lijn die Leon volgt, is de lijn van de paternalistische zelfredzaamheid. Je kunt daar als persoon aanhanger van zijn of niet, maar ik vind dat je als directeur van een instituut, dat een lange termijn publiek belang behartigt, terughoudend moet zijn om dit soort persoonlijke voorkeuren tot bedrijfsbeleid te verheffen.